Opis krajobrazu przedstawia widok tak, jakby czytelnik stał obok piszącego. Opisujemy go z jednego miejsca, porządkując elementy według planów: co jest blisko, co dalej, a co w tle. Warto dodać barwy, dźwięki i zapachy oraz nastrój, jaki budzi widok.
Budowa
- Wstęp
Gdzie jesteś, kiedy (pora dnia i roku), skąd patrzysz.
- Rozwinięcie
Pierwszy plan, drugi plan, tło. Kolory, światło, dźwięki, zapachy.
- Zakończenie
Nastrój i twoje uczucia: spokój, zachwyt, tęsknota.
Krok po kroku
- Ustal punkt obserwacji i nie zmieniaj go w trakcie.
- Zapisz elementy krajobrazu i przyporządkuj je do planów.
- Dobierz epitety (złociste pola), porównania (jezioro jak lustro) i ożywienia (wiatr szepcze w trzcinach).
- Dodaj wrażenia innych zmysłów niż wzrok.
- Zakończ nastrojem — opis ma wywołać uczucie.
Przydatne zwroty
- Na pierwszym planie…
- Nieco dalej…
- W głębi…
- Na horyzoncie…
- Po prawej stronie rozciąga się…
- W powietrzu unosi się zapach…
- Słychać…
- Widok ten budzi we mnie…
Najczęstsze błędy
- Zmienianie punktu obserwacji.
- Wyliczanka bez środków stylistycznych.
- Opowiadanie, co się robiło, zamiast opisu widoku.
Przykład
Stoję na drewnianym pomoście nad jeziorem. Jest sierpniowy wieczór i słońce powoli chowa się za lasem.
Na pierwszym planie woda delikatnie uderza o pale pomostu, a między nimi kołyszą się żółte grążele. Nieco dalej tafla jeziora jest gładka jak lustro i odbija pomarańczowe niebo. Po lewej stronie szumią wysokie trzciny, w których coś co chwilę plusnie. W głębi ciemnieje zielona ściana lasu, a nad nią wiszą różowe obłoki. W powietrzu unosi się zapach wody i nagrzanego drewna.
Widok ten napełnia mnie spokojem. Mogłabym stać tu do pierwszych gwiazd.
Sprawdź swoją pracę
- Stały punkt obserwacji
- Plany: blisko, dalej, tło
- Epitety i porównania
- Zmysły: wzrok, słuch, węch
- Nastrój na końcu