Dialog ożywia opowiadanie, ale łatwo go zapisać niepoprawnie. W polskich tekstach wypowiedzi bohaterów zapisujemy od nowej linii i poprzedzamy myślnikiem (pauzą). Słowa narratora, które opisują, kto mówi i jak, również oddzielamy myślnikiem.
Budowa
- Sama wypowiedź
Nowa linia, myślnik, spacja, wypowiedź zakończona odpowiednim znakiem: — Idziemy do parku.
- Wypowiedź + narrator o mówieniu
Gdy narrator mówi, kto i jak powiedział, nie stawiamy kropki po wypowiedzi, a narrator zaczyna się małą literą: — Idziemy do parku — powiedziała mama.
- Wypowiedź + narrator o czymś innym
Gdy słowa narratora nie dotyczą mówienia, po wypowiedzi stawiamy kropkę, a narrator zaczyna wielką literą: — Idziemy do parku. — Mama sięgnęła po kurtkę.
Krok po kroku
- Każdą nową wypowiedź zaczynaj od nowej linii.
- Stawiaj myślnik, nie krótki łącznik (-).
- Pytajnik i wykrzyknik zostają po wypowiedzi także przed słowami narratora: — Gdzie jesteś? — zawołał tata.
- Wypowiedź przerwaną narratorem kontynuuj po kolejnym myślniku małą literą: — Nie wiem — mruknął Kuba — czy zdążymy.
- Unikaj ciągle tego samego „powiedział”. Zamień na: szepnął, zawołał, odparł, zapytała, westchnął.
Przydatne zwroty
- zapytał
- odpowiedziała
- zawołał
- szepnęła
- mruknął
- westchnęła
- odparł
- dodał po chwili
- przerwała mu
Najczęstsze błędy
- Kropka przed „powiedział”: — Chodźmy. — powiedział Tomek (źle).
- Wielka litera po myślniku narratora: — Chodźmy — Powiedział (źle).
- Kilka wypowiedzi różnych osób w jednej linii.
- Cudzysłów zamiast myślnika w dialogu.
Przykład
— Masz klucz? — zapytała Zosia.
— Mam. — Michał pokazał błyszczący klucz na sznurku.
— To otwieraj — ponagliła go siostra — zanim ktoś nas zobaczy!
— Spokojnie — odparł i powoli przekręcił klucz w zamku.
Sprawdź swoją pracę
- Każda wypowiedź od nowej linii
- Myślnik, nie łącznik
- Mała litera po myślniku, gdy narrator mówi o mówieniu
- Kropka, gdy narrator mówi o czymś innym
- Różne czasowniki mówienia