Bajki dla dzieci · Przedszkole, klasy 1–3

Chmurka, która nie chciała padać

Bajka o tym, że każdy jest potrzebny: mała chmurka wolała być biała i puszysta, ale pewnego dnia zrozumiała, po co jest deszcz.

Wersja do druku A4

Na niebie nad wioską Słonecznikowo płynęła mała chmurka o imieniu Pufka. Była biała, puszysta i bardzo z siebie zadowolona. Dzieci na łące pokazywały ją palcami:

— Zobacz, ta chmurka wygląda jak owieczka! A teraz jak lody!

Pufka uwielbiała być podziwiana. Zmieniała kształty, kręciła się w słońcu i pilnowała, żeby nigdy nie zrobić się szara. Bo szare chmury — wiedziała to doskonale — robią się ciężkie i wtedy padają. A deszczu nikt nie lubi. Dzieci uciekają do domów, mamy zbierają pranie, a psy chowają się pod stół.

— Ja nigdy nie będę padać — mówiła Pufka starszym chmurom. — Chcę, żeby wszyscy mnie lubili.

Mijały dni, potem tygodnie. Słońce grzało coraz mocniej. Pufka płynęła nad wioską i z góry widziała, jak trawa na łące robi się żółta, a w ogródkach więdną pomidory. Studnia na podwórku pani Hani pokazywała już samo dno, a mały strumyk, w którym dzieci puszczały łódeczki, zamienił się w wąską, ledwie mokrą ścieżkę.

Pewnego popołudnia Pufka zobaczyła na łące tę samą dziewczynkę, która kiedyś mówiła, że chmurka wygląda jak owieczka. Dziewczynka podlewała z małej konewki zwiędłego słonecznika i patrzyła w niebo.

— Chmurko — powiedziała cicho — czy mogłabyś trochę popadać? Mój słonecznik bardzo chce pić.

Pufka zrobiła się cała różowa ze wstydu. Pomyślała o łące, o studni i o strumyku. Zrozumiała, że ludzie lubią białe chmurki, ale potrzebują też tych szarych i ciężkich.

Zebrała wszystkie kropelki, jakie miała, i zrobiła się szara jak stary kot. A potem — kap, kap, kap — zaczęła padać. Najpierw delikatnie, potem coraz mocniej. Dzieci wybiegły z domów w kaloszach, skakały po kałużach i śmiały się. Pani Hania postawiła na podwórku wszystkie wiadra. Strumyk zaszumiał, a słonecznik podniósł głowę.

Kiedy deszcz się skończył, Pufka była malutka i lekka jak piórko. Ale nad wioską pojawiła się tęcza, a dziewczynka zawołała:

— Dziękuję, chmurko! To był najpiękniejszy deszcz na świecie!

Pufka uśmiechnęła się. Teraz wiedziała, że najbardziej lubi się nie tych, którzy są najładniejsi, ale tych, którzy pomagają, kiedy są potrzebni.

Pytania do rozmowy

  1. Dlaczego Pufka nie chciała padać?
  2. Co się działo w wiosce, kiedy długo nie było deszczu?
  3. Kto poprosił chmurkę o deszcz i dlaczego?
  4. Jak zmieniła się Pufka na końcu bajki?
  5. Po co potrzebny jest deszcz? Wymień trzy powody.

Tekst własny redakcji ImperiumTapet. Możesz go drukować i czytać w domu oraz na zajęciach.

Więcej w dziale „Bajki dla dzieci”